Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır.
O, qələmi götürüb məktubun sonuna bu sətirləri yazdı:
Leyla qutunu açanda mahnının sədaları sanki qulaqlarında əks olundu. Gözündən bir damla yaş süzüldü. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi ən ağrılı, lakin ən səmimi azadlığın hədiyyəsi idi.
Bu mahnı adından və ruhundan ilhamlanaraq, "Olsun Məndən Hədiyyə" adlı qısa, qəmli bir hekayəni təqdim edirəm:
Hekayəni daha da kədərli etmək üçün bəzi , yoxsa bu sonluğun kifayət olduğunu düşünürsünüz?